Repertuar
Wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarium
Auschwitz Tour - monodram
W dramacie „Auschwitz Tour” skupiamy się na tym po co współczesny turysta/widz odwiedza Auschwitz, jaka jest współczesna funkcja tego miejsca i co się z nim stanie kiedy pokolenia prawdziwych naocznych świadków odejdą.
Premiera odbyła się 9 listopada 2024 roku.
W Google, średnia ocen Auschwitz to 4,7 (znakomite) jest opisane jako: „Ponure miejsce pamięci przy obozie koncentracyjnym z czasów II wojny światowej i wystawy edukacyjne.” Sądząc po komentarzach dla większości zwiedzających wizyta w muzeum jest wielkim przeżyciem. Zdarzają się jednak głosy krytyczne, osób narzekających na „zbyt drogie bilety”, „długie kolejki”, „brak udogodnień dla wózków inwalidzkich”, czy „przewodników nie przygotowanych na rozmowy z dziećmi”. Są też narzekania, że nie czuć już tej samej co kiedyś grozy miejsca.
Kluczową rolę dla wywołania odpowiednich wrażeń po wizycie w muzeum ma przewodnik. Od jego czterogodzinnego performance’u zależy czy wizytatorzy wyjdą z obozu znudzeni, czy przepełnieni emocjami i szacunkiem do życia. Po skończonej wycieczce jeszcze na terenie Brzezinki ludzie szeptają pytanie: „Jak ci się podobało?”. Na myśl przychodzi opowiadanie Tadeusza Rożewicza pt. „Wycieczka do muzeum” i opisany przez niego tłum żądnych wrażeń gapiów.
Według badań nad tanatoturystyką jednym z powodów odwiedzania miejsc masowej śmierci jest jej wyparcie z życia codziennego przy jednoczesnej powszechnej obecności w mediach. Zwiedzających interesuje śmierć widziana z bliska, czerpią przyjemność ze zwiedzania miejsc związanych z bólem i krzywdą. Podczas zwiedzania doświadczają realności miejsca, uczestniczą w dramacie milionów istnień ludzkich, na co wpływ ma wielkość obiektu, liczba zgromadzonych rzeczy. Dla części zwiedzających motywacją jest poczucie winy, albo chęć doświadczenia poczucia wyższości nad katami.
Premiera odbyła się 9 listopada 2024 roku.
W Google, średnia ocen Auschwitz to 4,7 (znakomite) jest opisane jako: „Ponure miejsce pamięci przy obozie koncentracyjnym z czasów II wojny światowej i wystawy edukacyjne.” Sądząc po komentarzach dla większości zwiedzających wizyta w muzeum jest wielkim przeżyciem. Zdarzają się jednak głosy krytyczne, osób narzekających na „zbyt drogie bilety”, „długie kolejki”, „brak udogodnień dla wózków inwalidzkich”, czy „przewodników nie przygotowanych na rozmowy z dziećmi”. Są też narzekania, że nie czuć już tej samej co kiedyś grozy miejsca.
Kluczową rolę dla wywołania odpowiednich wrażeń po wizycie w muzeum ma przewodnik. Od jego czterogodzinnego performance’u zależy czy wizytatorzy wyjdą z obozu znudzeni, czy przepełnieni emocjami i szacunkiem do życia. Po skończonej wycieczce jeszcze na terenie Brzezinki ludzie szeptają pytanie: „Jak ci się podobało?”. Na myśl przychodzi opowiadanie Tadeusza Rożewicza pt. „Wycieczka do muzeum” i opisany przez niego tłum żądnych wrażeń gapiów.
Według badań nad tanatoturystyką jednym z powodów odwiedzania miejsc masowej śmierci jest jej wyparcie z życia codziennego przy jednoczesnej powszechnej obecności w mediach. Zwiedzających interesuje śmierć widziana z bliska, czerpią przyjemność ze zwiedzania miejsc związanych z bólem i krzywdą. Podczas zwiedzania doświadczają realności miejsca, uczestniczą w dramacie milionów istnień ludzkich, na co wpływ ma wielkość obiektu, liczba zgromadzonych rzeczy. Dla części zwiedzających motywacją jest poczucie winy, albo chęć doświadczenia poczucia wyższości nad katami.
Dalej jazda 2
Józiek i Ela planują wziąć ślub! Rodzinne przygotowania szybko zamieniają się w serię nieoczekiwanych zdarzeń - od zniknięcia panny młodej, przez niespodziewaną podróż, aż po kolejne zaręczyny i finał poszukiwań miłości życia.
Donnie Darko
Donnie Darko, uważany za nastolatka z zaburzeniami osobowości, spotyka Franka - tajemniczą postać w kostiumie królika, która zaczyna manipulować jego życiem.
Dyskusyjny Klub Filmowy: Dzień gniewu
Rok 1623, epoka polowań na czarownice i płonących stosów. Gminę protestancką ogarnia obsesja tępienia wszelkiego grzechu - rzeczywistego i urojonego. Anna, druga żona starego pastora, udziela schronienia kobiecie, skazanej za konszachty z diabłem i tą drogą dowiaduje się o okolicznościach własnego zamążpójścia: spalenie na stosie groziło też jej matce, któą uratował pastor dla własnych korzyści. Dla młodej i pełnej życia Anny nie do zniesienia jest przytłaczająca atmosfera domu, obcy jej mąż i konflikty z teściową. Rodzi się w niej namiętna miłość do syna pastora z pierwszego małżeństwa, ale dręczona sprzecznościami wyznaje swój grzech mężowi. To go zabija. Opuszczona przez kochanka, oskarżona przez teściową, wierząc, że sama jest czarownicą, przyznaje rację inkwizytorom i z pogardą idzie na śmierć w ogniu...
Fleak. Futrzak i ja
Kiedy jedenastoletni Tomek spotyka Fleaka – przybysza z innego wymiaru – jego świat staje na głowie. Wraz z nowym przyjacielem wyrusza w niezwykłą przygodę, w której odkrywa moc wyobraźni, odwagi i… własnego cienia.
Król dopalaczy
Inspirowana prawdziwymi wydarzeniami historia zwykłego chłopaka, który zbudował imperium legalnych narkotyków.
Ojcowie
Spektakl Akademii Sztuk Teatralnych im. St. Wyspiańskiego w Krakowie w reż. Błażeja Biegasiewicza pod opieką artystyczną i pedagogiczną Marcina Wierzchowskiego.
Spektakl traktuje o ojcostwie postrzeganym z perspektywy młodych mężczyzn – wciąż bezdzietnych, będących jednak w wieku, w którym
o tacierzyństwie można myśleć już bardzo poważnie. Ten status „nieistniejącego, ale możliwego ojca” współdzielą wszyscy aktorzy,
a spektakl opiera się na autentycznych doświadczeniach i subiektywnych odczuciach wszystkich twórców. Snucie wizji o sobie samych w roli taty automatycznie wywoływało wspomnienia ojcostwa doświadczanego z perspektywy synów. Ten wątek okazał się fundamentalny. Dopiero rozliczenie się z paradygmatem zastanego ojcostwa i refleksja nad tym, co warto z niego ocalić, co zaczerpnąć, a co zmienić, stworzyło punkt odniesienia do
rozważań nad następnym wzorcem. To przejście – od ojca poprzednich pokoleń do ojca przyszłości – wyznacza treść widowiska.
NAGRODY I WYRÓŻNIENIA
Nagroda Główna Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na 11. Forum Młodej Reżyserii 2021.
Wyróżnienie na 48 Tyskich Spotkań Teatralnych.
TWÓRCY
reżyseria: Błażej Biegasiewicz
wykonanie masek: Nina Janiak
OBSADA
• MATEUSZ GRODECKI
• MACIEJ KARCZEWSKI
• FILIP LIPIECKI
• MARCIN PIOTROWIAK
Spektakl traktuje o ojcostwie postrzeganym z perspektywy młodych mężczyzn – wciąż bezdzietnych, będących jednak w wieku, w którym
o tacierzyństwie można myśleć już bardzo poważnie. Ten status „nieistniejącego, ale możliwego ojca” współdzielą wszyscy aktorzy,
a spektakl opiera się na autentycznych doświadczeniach i subiektywnych odczuciach wszystkich twórców. Snucie wizji o sobie samych w roli taty automatycznie wywoływało wspomnienia ojcostwa doświadczanego z perspektywy synów. Ten wątek okazał się fundamentalny. Dopiero rozliczenie się z paradygmatem zastanego ojcostwa i refleksja nad tym, co warto z niego ocalić, co zaczerpnąć, a co zmienić, stworzyło punkt odniesienia do
rozważań nad następnym wzorcem. To przejście – od ojca poprzednich pokoleń do ojca przyszłości – wyznacza treść widowiska.
NAGRODY I WYRÓŻNIENIA
Nagroda Główna Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na 11. Forum Młodej Reżyserii 2021.
Wyróżnienie na 48 Tyskich Spotkań Teatralnych.
TWÓRCY
reżyseria: Błażej Biegasiewicz
wykonanie masek: Nina Janiak
OBSADA
• MATEUSZ GRODECKI
• MACIEJ KARCZEWSKI
• FILIP LIPIECKI
• MARCIN PIOTROWIAK
Pan Ryba
Mieszkając na zniszczonym wraku statku, Pan Ryba pewnego dnia odkrywa na nim młodego konika morskiego kradnącego jego rzeczy.
Reminders of him. Cząstka Ciebie, którą znam
Kenna Rowan (Maika Monroe) została uznana za winną wypadku w której zginął jej chłopak. Po odbyciu kary wraca do rodzinnego miasta, zdeterminowana, by ponownie nawiązać kontakt ze swoją córeczką. Mosty, które Kenna spaliła, okazują się niemożliwe do odbudowania.Wszyscy obecni w życiu jej córki są zdeterminowani, aby odciąć Kennę, bez względu na to, jak ciężko się stara, aby udowodnić swoją wartość.Jedyną osobą, która nie zamknęła przed nią całkowicie drzwi, jest Ledger Ward (Tyriq Withers), lokalny właściciel baru. Przyjaźń przeradza się w uczucie, pomimo otaczającej ich presji. To opowieść o odważnej podróży Kenny ku uzdrowieniu i odkryciu drugiej szansy, gdy wydaje się, że wszelka nadzieja jest stracona.
Vermeer. Blisko mistrza
Tajemnica autentyczności malarstwa Vermeera tkwi w składzie farby, technice nakładania, sztuce światłocienia i emocjach wywoływanych przez jego dzieła. Badanie jego twórczości łączy losy pasjonatów, historyków sztuki i kuratorów.
Wariat i Zakonnica
Scenariusz i reżyseria: Edward Gramont
Wykonanie: Edward Gramont, Michalina Grzelka, Konrad Gramont, Szymon Patrzykąt, Natanael Gramont
Jeden z najstarszych spektakli teatru TAQ. Premiera miała miejsce 22 grudnia 1977 roku w Zakładowym Domu Kultury „Odra”, Nowosolskiej Fabryki Nici w Nowej Soli. Scenariusz sztuki został napisany przez Edwarda Gramonta, latem 1977 roku, na który złożyły się teksty: Stanisława Ignacego Witkiewicza „Wariat i zakonnica”, Ewangelia wg św. Mateusza, fragment poematu „Elza” Louisa Aragona: „Chcę ci wyznać tajemnicę”. Po wielu latach w roku 1997 pojawił się nowy tekścik zasilający Witkacego, mianowicie: fragmenty tekstów Fernando Arrabala z książki „Jądro szaleństwa”.
To opowieść o ludziach, którym przydarzyły się nieprzewidziane okoliczności. On: Mieczysław Walpurg, zdiagnozowany przez lekarzy, jako niebezpieczny osobnik ze względu na paranormalne zachowanie zostaje osadzony w domu dla obłąkanych. Leczony jest standardowo poprzez aplikowanie środków farmakologicznych. Dodatkowo zabezpieczony jest charakterystycznym kaftanem BEZPIECZEŃSTWA. Do celi niebezpiecznego furiata zostaje wprowadzona ona: stosunkowo uduchowiona siostra zakonna - w celu opieki nad szaleńcem. Pomiędzy nią a delikwentem powoli narasta dialog w następstwie, którego siostra zakonna dowiaduje się o jego tożsamości. Ten fakt powoduje, że diametralnie zmienia się jej stosunek do pacjenta. Walpurg okazuje się pisarzem, twórcą. Właśnie jego twórczością wcześniej siostra Anna bardzo się fascynowała. W tej sytuacji między nią a fascynującym autorem pękają lody i początkowa nieufność przeradza się w ciepłe uczucie owocujące szczerą miłością.
Wykonanie: Edward Gramont, Michalina Grzelka, Konrad Gramont, Szymon Patrzykąt, Natanael Gramont
Jeden z najstarszych spektakli teatru TAQ. Premiera miała miejsce 22 grudnia 1977 roku w Zakładowym Domu Kultury „Odra”, Nowosolskiej Fabryki Nici w Nowej Soli. Scenariusz sztuki został napisany przez Edwarda Gramonta, latem 1977 roku, na który złożyły się teksty: Stanisława Ignacego Witkiewicza „Wariat i zakonnica”, Ewangelia wg św. Mateusza, fragment poematu „Elza” Louisa Aragona: „Chcę ci wyznać tajemnicę”. Po wielu latach w roku 1997 pojawił się nowy tekścik zasilający Witkacego, mianowicie: fragmenty tekstów Fernando Arrabala z książki „Jądro szaleństwa”.
To opowieść o ludziach, którym przydarzyły się nieprzewidziane okoliczności. On: Mieczysław Walpurg, zdiagnozowany przez lekarzy, jako niebezpieczny osobnik ze względu na paranormalne zachowanie zostaje osadzony w domu dla obłąkanych. Leczony jest standardowo poprzez aplikowanie środków farmakologicznych. Dodatkowo zabezpieczony jest charakterystycznym kaftanem BEZPIECZEŃSTWA. Do celi niebezpiecznego furiata zostaje wprowadzona ona: stosunkowo uduchowiona siostra zakonna - w celu opieki nad szaleńcem. Pomiędzy nią a delikwentem powoli narasta dialog w następstwie, którego siostra zakonna dowiaduje się o jego tożsamości. Ten fakt powoduje, że diametralnie zmienia się jej stosunek do pacjenta. Walpurg okazuje się pisarzem, twórcą. Właśnie jego twórczością wcześniej siostra Anna bardzo się fascynowała. W tej sytuacji między nią a fascynującym autorem pękają lody i początkowa nieufność przeradza się w ciepłe uczucie owocujące szczerą miłością.
Zgiń kochanie!
Młoda matka, nie mogąc znaleźć oparcia w swoim mężu, zmaga się z irracjonalnym lękiem i przytłaczającą samotnością.
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.